Sunday, July 23, 2006

make up course...

i ws watchig foxtel da other day.. it ws a show..who's da wedding any way??? this show talkes about weddings ..couples and wedding planner.. dis week a persian couple had plan from LA ... and they had a plan to spend 90 thousand american dollars for da ceremony and had 400 guestes in their big day... i ws watchig it and gush da grom ws so damn seems iranian men are shrinking some how... and there was da wedding planer i 4got her name anyway ws wondering why da hell iranian comes so late for da ceremoney like if da "aghd" is in 5 pm and da reception is at 8 why da hell every one comes late and they dont want to leave until later da night..i was thinkin dts really true.. i remember back home when we have to go for some iranian parties or wedding my mum used to tel us dont go early.. dt not gann look good..well i dont think it s a really nice tradition or belive ...couse if u have to be some where in 7 pm well you have to be on time whey da hell we doing this for...
like in da parties no one like to start to dance first but when they start to dance no one want to sit and relax after dt... did u ever wonder why... is it da time we change these attitude and be more reasonable...
all i want to say is being punctual and on time is a good things doesnt matter in iranian wedding or any iranian parties... its not being desporate..its all about being on time... i wish we could change some stupid little things in our traditions.. get d better ideas wat is da best and follow it no matter wt.. dont u think???
tody i bought my make -up packs.. have aclass 2morow .. im loving it..
3 days a week and da and have a plan to do something...
we will c wt tomorrow would bring us..

Friday, July 14, 2006

life goes on...

its a kinda freedom when you've been completly scrowed up..becouse u c there iz nothing can get worse..Absofuc..inlutely evea eva

..hell yeah..


دريغا مسافر !... كه خاطرات زاد بومش را با خود به همه جا می برد و در اين ميان به نور مشكوكی می انديشد كه نويد اقامت ساكن می دهد.... می دانم كه می دانی ..... ميان دوری وفاصله تفاوت بسيار است ....چرا كه گاه سفر عزيزی را به مسافری عزيز تر تبديل می كند و اين مفهوم عميق عشق ورزيدن است و اين يادگار تمام اندوه های من است.... چرا كه هيچ چيز به اندازه ی روح جاده صادق نيست

Wednesday, July 12, 2006

my sadness....

i wish i could sleep .. or could take some thing to
help me 4get..
to help me not to think
i know im having a breakdown now
for all da times i barried my head
between my knees.. try to hold myself as close as i could
i know i needed a long long time hug
.. a big warm hug
yeah.. life is full of shit
but i have to deal with it

i have to face it.. my nightmares.. my fears,, have to be breave enough to face it
... i could hear my hart beat.. when i try to get close to home.. i left a house for 2 days.. just to deal with my fears ..just to face it..
i used to belive ..when i leave da job..dont think about shit from there.. dont take da problems to ur im taking my homes nightmare with me when i try to work ... cant focus.. for how long i have to do dis... for f...k sake...
sounds pethetic..but its true...
i have to do it.. yeah.. its ok.. no one opend da door.. its good.. finally i did it.. i felt much better
im starting to dislaike sydney.. i always loved dis damn city da
poeple..every shit i have to put up with
but im starting to get sick of dis place
i dun know why? just for friday
or any thing else..
im thinking to go some where else
might be canada.. or usa.. i dun know ,,seemd sydney dun luv me at all...
its good to have a early plan..just i know i am gann miss dis
city..but i m still wonder how much more i have to take
MY SoRrow.. My FEarz... Posted by Picasa

Friday, July 07, 2006

...اندوه تلخ

همه چی خیلی سریع اتفاق افتاد..مثل یه کابوس هولناک..با خستگی و خواب الودگی ار پله ها داشتم بالا میرفتم....مثل تما م آدمای دیگه دنیا داشتم واسه ویکند ذوق میکردم..چی میدیدم..در خونه چهارتاق باز بود..نه باورم نمیشه..صندلی رو هم کنارش گذاشتن تا بسته نشه..چرا چراعا روشنه این وقت صبحی..با وحشت تورفتم..آره برده بودن..زندگیم رو..مثل دیوونه ها پریدم بیرون..در خونه ها رو می زدم..بمن بگید...کسی چیزی ندیده.. دیگه بقیه اش رو یادم نیست ..شوکه شده بودم...پلیس اومد ..با خانواده ام
آ نلین و تلفنی صحبت کردم.. مامور انگشت نگارهم اومد...قفل خونه رو عوض کردم.. شبش که میخواستم بخوابم هروقت که چشمم گرم میشد با خودم میگفتم الانه که یه کسی بیاد تو... حالا چه جور میتونم خونه رو خالی بزارم ؟ ..اگه باز بیان چی؟ خیلی احساس بدیه ..وفتی نیاز داری کسی رو داشه باشی که بهت بگه"غصه نخور عزیز" ...که بغلم کنه و آرومم کنه که بگه همه چی درست میشه"خیلی تلخه.. من همیشه سعی میکردم به خودم بقولونم که اگه باید تنها زندگی کنم ...خوب عیبی نداره... تحملم بالاست.. اما تنهایی رو با تمام وجودم حس کردم...
صدای خواهرم رو پشت خط میگفت.."چسبیدی به سیدنی واسه چی؟ پارسال ماشینت رو دزدیدن..امسال خونه رو زدن..لابد ساله دیگه هم خودت رو میکشن... زهره تنها نمون بیا اینجا ..میدونم مثل همیشه کله ات باد داره .."من به تو احتیاج دارم تو بمن احتیاجی نداری"..بیا اینجا با هم بیزینس بزنیم..منم تنهام..
دارم برمیگردم سمت خونه .. فکر کردم ازهم پاشیدم..فکر کردم با این ضربه صورتم بهم ریخته..شهامت اینو که تو آینه بخودم نگاه کنم ندارم..اصلا چه فایده داره.. اما نه ..همه چی سر جاش بود..
.اندوه تلخ ....لبخند شیرینی به صورت من ....به چشم های غمگین من میزند